Jan ván Teng Bezocht Meej in 'n Droeëm

“Zeg meej hoe ’t licht op ’t Schuutwater leet,”

Vroog Jan ván Teng in mien droeëm,

“En zeg meej hoe ’t ruukt in de Lambertuskerk

Op ’n vroege zondaagsmis.”

Jan fluustert half: “Ge het gen idee

Wat deze plek beteikent vur meej.”

Jan neuriet zacht wat zien mooder oeit zong

De resten van ‘n Österik-melodie

Maar heej verbiet zich over wat de weurd mogen zien

Die weurd zien de grond i-gegoan

Een stilte valt van het gravenformaat

Ieënzaam getik op de wiezerplaat

“Stieët beej di kapel nog alt di alde lindeboeëm?

Zoeas ik d’r oeit nag over schreef?

Huurt heej nag alt gezucht en ’t kienderspeul?

Of meej toen ik in de wind langs ‘m dreef?

Mien vrouw woeij meej schrieven, mar de inkt waas te drueëg

Ik heb eur geschrieuw tot in Venlo gehueërd.”

Geurloos zwieët drupt over ’t bleake gelaat

Van Jan ván Teng aan ’t end van mien droeëm

’t Licht van de merge gieët dwaars door ‘m hin

En heej zucht vermuujd in dit behalden hoes:

“Ik kan heer neet blieve, want de daag kumt eraan

Ik kan heer neet weg, want ik kom heer vandaan.”