't Midden van de Weg

Ik heb altied kunnen droeëme over groeëtse avonturen

Reizen noar landen woar ge amper wat kunt hueëre

Ik heb altied kunnen falen in ’t werkelijke doon

Mien engste van vroeger verbieden meej te goan

Maar mama, ik wil dit: ’t leave van ’n gek

Doeëdgevonge waere met de duuvel in mien nek

En ik wil neet dat ge bukt as dingen door mien vingers glippen

Mama, lat meej sterven met ’n sigaret tussen mien lippen

Ik heb noeit iets gebroken, noeit iemand gekwetst

Noeit bin ik kwoad op ’n anger gewest

Noeit goof ik mien meining, noeit haij ik bezwaren

Altied heb ik braaf met de stroeëm mei gevaren

Maar mama, ge wet toch, ik bedoel ’t neet verkierd

Ik handel slechts onwieëtend noar wat mien jeugd meej het gelieërd

En ik wil neet dat ge bukt um ’n huwelijk op de klippen

Mama, lat meej sterven met ’n sigaret tussen mien lippen

Ik heb noeit echt gevochten, bin nog noeit gearresteerd

Ik heb noeit gevallen vrienden of gevangenen geëerd

Zelden waas ik ierlijk, nag minder duk gemein

Zelden waas ik dapper of ieënigszins onrein

Maar mama, zoe is ‘t, en ’t is wat ik verdeen

Noeit heb ik van dichtbeej ’n wapen gezeen

En ik wil neet dat ge schow ziet vur honderd angere dingen

Mama, lat meej sterven met ’n sigaret tussen mien lippen

En oh, wat een gemis…

Ik heb altied achter ’t net gevist

En dat net begint te sloete

As ’t leave net begint

Mama lat meej leave met ‘n bard die over meej zingt

Durven is mien zwakte, noeit sprong ik in ’t deepe

As de kansen d’r waren heeld ik de batsen toegeknepen

Wat eng is maak ik simpel, wat krom is lul ik recht

Urges paraderend op ’t midden van de weg

Maar mama, wie ben ik? ’n Lafaard en een sul

Of ben ik slechts romantisch, een simpel onbenul?

Maar ik wil neet dat ik eindig as ’t saaiste van begrippen

Mama, lat meej sterven met ’n sigaret tussen mien lippen