't Water Stieëg Hoeëg

De muggen jagen de kiender op

’t Klei tussen de tieën, kald en blauw

De misselijke geur van ’n droeëm die verdrinkt

’t Water kumpt op en ’n wereld verzinkt

’n Gezin kiekt um; grof zalt weijt in hun oeëg

’t Water stieët hoeëg


Achterblievers, luustert, de donder schalt

De donk’re loch trekt heer noeit mier beej

Profeten zitten klem, schrieuwend van de daken:

“Onheil most komen, maar ’t zuj os noeit raken!”

’n Boor zuut zien land, met ’n wanhoapstroan in zien oeëg

’t Water stieët hoeëg


De mieuwen zien gretig, klaor um te azen

Landvogels vleegen nar wermer oorden

’t Vieëj is onhaldbaar op weg nar de oever

Minse stoan stil as ware betoeëverd

’n Belofte daalt neer, geft heeje os dagelijks broeëd

’t Water stieët hoeëg


Enkele dwazen meinen te ontkomen

’n Dienstmeid kiekt door ’t gordien en ze smeert wat

Blood op de huus van de lastervenders

Schenders, bedenkers van onzinlegendes

Wat zien spoeëke heer toch belachelijk groeët

’t Water stieët hoeëg


De huus zien gezonken, mei met hun anker

’n Bal aan ’t bieën van mien onwieëtend vader

Drievend – doar – in de droeve kanalen

Leet ’n ieuwig en treurig verhalen

De heuvel in de verte grijnst noar os zondaars in noeëd

’t Water stieët hoeëg